دانشگاه مفید دوفصلنامۀ علمی هستی و شناخت 2423-4664 7 2 2020 11 21 Critical re-reading of Avicenna’s theory of Immanent consolidation بازخوانی انتقادی نظریه قیام حلولی ابن سینا 103 120 251442 10.22096/ek.2022.531615.1373 FA عزیزه قائمی گرگری دانشجوی دکتری فلسفه و کلام اسلامی، دانشگاه زنجان، زنجان، ایران. سحر کاوندی دانشیار گروه فلسفه و کلام اسلامی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه زنجان، زنجان، ایران. Journal Article 2021 06 08 This article examines critically theory of Immanent consolidation and seeks to provide a clearer explanation as possible. In this regard, first here are examined the nature of the soul and its relationship with its forces and while analyzing the category of perception from Avicenna’s point of view, the short comings of this theory are explained. Accordingly, it seems that Avicenna' s theory of Immanent consolidation which is based on obtaining forms and their impressions in the soul, faces serious challenges. According to Avicenna’ s principles for the realization of sensory perception in terms of quality and also how to achieve the form in the sensory powers, cannot be found a consistent and reasonable aspect, because the quality of impression as well as creating a form similar to a sensible form and its exact process is not positively and clearly mentioned and in addition, due to the fact that in this system the problem of the abstract soul and its relationship with material forces lacks a clear coherent explanation, so obtaining a perceptual form for the soul and its immanention in the soul cannot be explained. Therefore, it seems that the theory of perception based on Avicenna' s Immanent consolidation does not have necessary coherence and adaptation and is not effective in explaining how to achieve sensory, imaginary and intellectual perceptions. مقاله حاضر به بررسی انتقادی نظریه قیام حلولی پرداخته و در صدد است تا حد امکان تبیین روشن تری از آن ارائه نماید. در این راستا ابتدا به بررسی ماهیت نفس و رابطه آن با قوای خود پرداخته و ضمن تحلیلِ مقوله ادراک از منظر ابن سینا، کاستی های این نظریه تبیین می گردد. بر همین اساس به نظر می رسد نظریه قیام حلولی ابن سینا که مبتنی بر حصول صور و انطباع آن ها در نفس است، با چالش هایی جدی روبروست. بر اساس مبانی ابن سینا، برای تحقق ادراک حسی از حیث کیفیت و نیز نحوه حصول صورت در قوای حسی، نمی‌‌‌توان وجهی سازوار و معقول یافت؛ چرا که کیفیت انطباع و نیز ایجاد صورتی شبیه صورت محسوس و فرآیند دقیق آن، به نحو ایجابی و واضح ذکر نشده و علاوه بر آن، با توجه به آنکه در این نظام، مساله نفسِ مجرد و نیز ارتباط آن با قوای مادی، فاقد تبیینی روشن و منسجم است، لذا حصول صورت ادراکی برای نفس و حلول آن در نفس نیز قابل تبیین نمی‌باشد. بنابراین به نظر می‌رسد نظریه ادراکِ مبتنی بر قیام حلولیِ ابن سینا از انسجام و سازواری لازم برخوردار نبوده و در تبیین چگونگی حصول ادراکات حسی، خیالی و عقلی برای نفس، فاقد کارآمدی لازم است. https://philosophy.mofidu.ac.ir/article_251442_03caa367c0595f51f0d4ba6666ce1d51.pdf