دانشگاه مفیددوفصلنامۀ علمی هستی و شناخت2423-46647220201121Neo-Religious Thinking in Islamic Philosophyنواندیشی در حوزۀ فلسفۀ اسلامی72025143610.22096/ek.2022.538794.1399FAمحمد صادقکاملان نجاراستادیار دپارتمان فلسفه، دانشگاه مفید، قم، ایران.Journal Article20210912Philosophy, as other sciences, evolves through the evolution of the sources of science, namely intellect, imagination, illusion, and sense. The more accurately and deeply human beings can understand intellectual and sensory data and other perceptions, and linked their new achievements to their previous knowledge and scientific forms, a more deeper and accurate understanding will be achieved. Philosophy is no exception to this rule.<br />Hence, the course of philosophy, whether in the East or in the West, is an evolutionary course. In Islamic philosophy, this course commenced with the translation movement and continued its evolution through entering many topics and issues in the Islamic world by Muslim philosophers and different analyzes of the past. However, at one stage, this evolution flourished in such a way that the orientation in Islamic philosophy changed from the subject to the object and extra-mental world, and based on ontological fundamentality of existence, those problems were resolved that philosophers had not been able to solve and interpret before.<span lang="FA" style="letter-spacing: 0pt;">فلسفه مانند سایر علوم از راه تکامل منابع علم یعنی عقل، خیال، وهم و حس تکامل مییابد، هرچقدر انسانها بتوانند از دادههای عقلی و حسی و سایر ادراکات، فهم دقیقتر و عمیقتری داشته باشند و دستاوردهای جدید را به معلومات پیشین خود و صورتهای علمی پیوند بزنند به فهمی عمیقتر و دقیقتر نایل میشوند فلسفه نیز از این قانون استثناء نیست.</span><br /><span lang="FA">از این رو سیر فلسفه خواه در شرق و یا در غرب سیر تکاملی است. این سیر در فلسفۀ اسلامی با نهضت ترجمه آغاز و با اضافه شدن موضوعات و مسایل زیادی در عالم اسلام به آن توسط فیلسوفان مسلمان و تحلیلهای متفاوت از گذشتگان به سیر تکاملی خود ادامه داد. اما در یک مقطع این تحول، بالنده شد بگونهای که جهت گیری در فلسفه اسلامی از ذهن به عین و عالم خارج تغییر کرد و بر اساس اصالت وجود مسایلی حل و فصل شد که قبل از آن فیلسوفان قادر به حل و تفسیر آن نبودند</span><span lang="FA" style="letter-spacing: -.2pt;">.</span>https://philosophy.mofidu.ac.ir/article_251436_e595d7be15a24e33d3d37c198a240135.pdfدانشگاه مفیددوفصلنامۀ علمی هستی و شناخت2423-46647220201121Normativeization in Jürgen Habermas's discourse ethicsهنجارسازی در اخلاق گفتمانی هابرماس214025143810.22096/ek.2022.533523.1380FAبهروزمحمدی منفرداستادیار بخش تخصصی اخلاق، دانشکده اندیشه اسلامی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.Journal Article20210706Jürgen Habermas is one of the constructivists who believes that moral facts do not have an independent existence and sees them as the result of discourse in an ideal situation. Of course, in his view, it is not that moral matters are arbitrary and that anyone can say anything, but that a moral proposition is true when we agree on moral norms in idealistic terms and in relation to action. We can also justify moral matters according to those ideal conditions of discourse and communicative action. The present study tries to explain, analyze and critique Habermas' theory of discourse ethics in the form of a model of moral constructivism. In this case, he first states the nature and conditions of the realization of the ethics of rational discourse in Habermas' view, and then examines the necessary rules for the participants in the moral discourse. Finally, he presents a critique of this model of moral constructivism, which is in the form of discourse ethics.<span lang="FA">اخلاق گفتمانی شیوهای برای حکمرانی تامّلات اخلاقی واگرا است و میتوان با اِعمال قدرت گفتمان، آنرا عاملی برای یکپارچگی اخلاقی در جوامع واقعی برای استدلال اخلاقی دانست. یورگن هابرماس هنجارها و حقایق اخلاقی را حاصل و برساخته اخلاق گفتمانی در یک وضعیت آرمانی میداند. از نظر وی گزاره اخلاقی زمانی صادق است که در شرایط آرمانی و کنشی ارتباطی نسبت به هنجارهای اخلاقی به توافق برسیم. همچنین ما میتوانیم با توجه به آن شرایط آرمانی گفتمان و کنش ارتباطی، امور اخلاقی را توجیه نمائیم. پژوهش حاضر میکوشد فرایند هنجارسازی اخلاقی را در اخلاق گفتمانی هابرماس تبیین، تحلیل و نقد کند. در این صورت ابتدا ماهیت و شرایط تحقق اخلاق گفتمان عقلی در نگاه هابرماس را بیان نموده و در ادامه قواعد لازم برای شرکتکنندگان در گفتمان اخلاقی را بررسی میکند. در نهایت نقدهای وارد بر اخلاق گفتمانی ارائه میشود</span><span lang="FA" style="font-family: 'B Mitra';">.</span>https://philosophy.mofidu.ac.ir/article_251438_9f9203c8f477d9dfb41500205dd93ccd.pdfدانشگاه مفیددوفصلنامۀ علمی هستی و شناخت2423-46647220201121A Critical Appraisal of Daniel Dennett's Arguments on the Nature of Consciousness in His From Bacteria to Bachبررسی و نقد استدلالهای دنیل دنت در کتاب از باکتری تا باخ دربارۀ ماهیت آگاهی416225143910.22096/ek.2022.530185.1358FAمحسنخیاط کاشانیکارشناسی ارشد فلسفه، دانشگاه مفید، قم، ایران.0000-0002-6101-1462میرسعیدموسویکریمیدانشیار دانشکده فلسفه، دانشگاه مفید، قم، ایران.0000-0001-7842-8427Journal Article20210515In his book, From Bacteria to Bach, Daniel Dennett offers a special understanding of consciousness. According to Dennett, consciousness among other phenomena must be examined by physical sciences. To achieve this goal, Dennett tries to show that the formation of consciousness is the result of non-intelligent processes in the design of organisms. The most important non-intelligent design process is evolution by natural selection. In addition to biological evolution in the design of the brain, the design of human culture and language is also done in what Dennett calls “cultural evolution”. According to Dennett, consciousness is an illusion created by these design processes. In this article, we will first explain Dennett's views and arguments in his book then, his views on consciousness will be evaluated and criticized. The main point of this critique is to emphasize on the irreducible properties of consciousness to physical properties. It will also be noted that in Dennett's theory, cultural evolution cannot be occurred without the intervention of consciousness. Thus, it follows that in order to have a complete picture of the universe, the phenomena of consciousness cannot be removed as an illusion from the set of the entities of the universe, and that is still needs to be explained.دنیل دنت در کتاب از <em>باکتری تا باخ</em>، دیدگاه خاصی دربارۀ آگاهی ارائه میکند. به نظر دنت، آگاهی، در کنار سایر پدیدهها، باید به وسیله علوم فیزیکی بررسی شود. برای رسیدن به این منظور، دنت میکوشد شکلگیری آگاهی را حاصل فرایندهای غیرهوشمند در طراحی ارگانیسمها نشان دهد. مهمترین فرایند طراحی غیرهوشمند، فرگشت به وسیله انتخاب طبیعی است. علاوه بر فرگشت زیستی در طراحی مغز، طراحی فرهنگ بشری و زبان نیز در فرایندی که دنت آن را فرگشت فرهنگی مینامد، انجام شده است. درواقع، به نظر دنت، آگاهی توهمی ناشی از چنین فرایندهای طراحی است. در این مقاله، ضمن بررسی نظرات و استدلالهای دنت در کتاب مورد بحث، دیدگاه او دربارۀ آگاهی نقد میشود. محور این نقد، تکیه بر ویژگیهای غیرقابل تقلیل آگاهی به امور فیزیکی است. همچنین نشان داده خواهد شد که برخلاف دیدگاه دنت، نمیتوان فرگشت فرهنگی را بدون دخالت آگاهی توضیح داد. نتیجه مقاله این است که برای داشتن تصویری کامل از عالم، نمیتوان پدیدۀ آگاهی را بهعنوان یک توهم از مجوعه هویات عالم حذف کرد.https://philosophy.mofidu.ac.ir/article_251439_c7cbe6a5524bbe3026e950cd0a464eb5.pdfدانشگاه مفیددوفصلنامۀ علمی هستی و شناخت2423-46647220201121Natural law, Mathematics and Philosophy of Natureقانون طبیعی، ریاضی و فلسفۀ طبیعت638025144010.22096/ek.2022.528611.1349FAمجتبیجعفریدانشجوی کارشناسی ارشد فلسفه، دانشگاه بین المللی امام خمینی(ره)، قزوین، ایران.0000-0002-2671-0639سید مسعودسیفدانشیار گروه فلسفه، دانشگاه بین المللی امام خمینی(ره)، قزوین، ایران.0000-0003-2176-4838Journal Article20210418It’s a critical question that is existence of natural law a reason for natural legitimacy? This paper intends to show “natural judgment” is not exactly “pure natural sciences judgment”. It is shown that there are some criteria for differentiation between “natural judgments” and “pure judgment”, the first step is to discuss natural data and its system; the next step is feasibility of the judgment. The feasibility performs by “continuous analysis” concept that is somehow “subject-predicate” analysis of the judgment. In the final step it discusses natural judgments system and natural rule: Is there natural rule? Is the world generally legitimate? Discussion about “computability possibility” is vital in all the parts. Therefore, it is expected that discuss “possibility” and “episteme based on statistics” and try to clarify its position; at the end, it discusses that is “possibility” “natural rule” or “rule of the nature”? Altogether, this paper has a logical approach on natural issue because it deals with “natural judgment” with regards to “continues analysis” and our “access rate” on judgment truth, empirical content of judgments and also our relative access to judgment resulted in random and stochastic analysis method. Analytic continuation of “the nature” on predicate and totally on analytic continuation of the judgment reflect the nature. In result, it can offer a parameter as differential factor of “natural judgment” from “pure judgment”.این سؤال مهمی است که آیا وجود قانون طبیعی دلیلی بر قانونمندی طبیعت است؟ این مقاله قصد دارد نشان دهد «حکم طبیعی محض» دقیقاً همان «حکم علوم طبیعی» نیست. نشان داده شده است که معیارهایی برای تمایز بین «حکم علوم طبیعی» و «حکم طبیعی محض» وجود دارد. نخستین گام این است که در مورد دادههای طبیعی و ساختار آن بحث کنیم. گام بعدی بحث از امکان حکم طبیعی است. امکانسنجی به وسیلۀ مفهوم «تداوم تحلیلی» صورت میپذیرد که میتوان گفت «تحلیل مبتنی بر محمول» حکم طبیعی است. در گام آخر در مورد ساختار احکام طبیعی و قانون طبیعت بحث میکنیم که آیا قانون طبیعی وجود دارد؟ آیا جهان عموماً مبتنی بر قانون طبیعی است؟ بحث در مورد «محاسبهپذیری» در همۀ بخشها اهمیت دارد. بنابراین، در مورد «امکان» و معرفت مبتنی بر آمار و تصادف بحث میکنیم و برای در شفاف کردن جایگاه آن میکوشیم؛ در پایان روی این موضوع بحث میشود که آیا «امکان»، «قانون طبیعی» است یا «قانون طبیعت» ؟ به طور کلی، این مقاله دارای رویکرد منطقی به مسئله طبیعت است. تداوم تحلیلی «طبیعت» در محمول و در کل روی حکم که شامل موضوع و محمول میشود و بازتابدهندۀ طبیعت است. در نتیجه، میتوان پارامتری را در جایگاه معیار تمایز «حکم طبیعی» از «حکم محض» پیشنهاد کرد.https://philosophy.mofidu.ac.ir/article_251440_f6a32cc9d030d24d8064d0fcc841443c.pdfدانشگاه مفیددوفصلنامۀ علمی هستی و شناخت2423-46647220201121Philosophy and Knowledge of God according to Meister Eckhartفلسفه و معرفت به خدا به روایت مایستر اکهارت8110225144110.22096/ek.2022.531536.1371FAمحمدمهدیعبدالعلی نژاددانشجوی دکتری فلسفه تطبیقی، دانشگاه قم، قم. ایران.مهدیمنفرددانشیار گروه فلسفه اسلامی، دانشکده الهیات و معارف اسلامی، دانشگاه قم، قم، ایران.0009-0006-1375-1788Journal Article20210602It is well known that Eckhart avoided calling God "existence" to the end. This issue -which many of his commentators considers it insignificant -should be considered important; because it can be the key to a comprehensive understanding of his thought, especially his theory of knowledge of God. Eckhart knows very well that if God is a kind of "existence", he is the subject of philosophy. Therefore the philosophy includes everything, and this leads to the dogmatism of philosophers. Eckhart philosophically objects to the dogmatism of philosophy in his time by calling God as something beyond "existence". According to Eckhart, God's freedom from existence is not only negative, but on the positive side, Eckhart seeks to introduce the idea of a god that is more compatible with the God of the Bible. Therefore, he uses words such as love, knowledge, detachment, logos, etc. to introduce God. Finally, by giving a mystical interpretation of the Bible, he considers mysticism to be the only way to know the God of Bible. This article is an attempt to shed light on Eckhart's transition from philosophy to mysticism for the knowledge of God.مشهور است که اکهارت تا آخر عمر از «وجود» نامیدن خدا پرهیز کرد. این مسئله را -که بسیاری از مفسران او بهسادگی از کنار آن میگذرند- باید پراهمیت تلقی کرد؛ چراکه میتواند کلید فهم کلان اندیشهی او مخصوصاً نظریهاش در باب معرفت به خدا باشد.اکهارت بهخوبی میداند که اگر خدا از جنس وجود باشد، موضوع فلسفه است. با این حساب موضوع فلسفه ،همهچیز را در بر میگیرد و این به جزماندیشی فیلسوفان میانجامد.اکهارت با فراتر از وجود دانستن خدا فیلسوفانه با جزماندیشی فلسفی زمان خود مبارزه میکند. مبرا دانستن خدا از وجود، تنها جنبهی سلبی ندارد بلکه در وجه ایجابی،اکهارت به دنبال معرفی تصوری از خدایی است که سازگاری بیش تری با خدای کتاب مقدس داشته باشد. لذا وی از واژگانی چون عشق، شناخت، تبتّل، لوگوس و... برای معرفی خدای مدنظرش استفاده میکند. درنهایت وی با ارائهی تفسیری عرفانی از کتاب مقدس ،تنها راه شناخت خدای کتاب مقدس را رازورزی میداند. این مقاله ،تلاشی است جهت روشنسازی مسیر عبور اکهارت از فلسفه و ورود او به عالَم رازورزی برای شناخت خدا.https://philosophy.mofidu.ac.ir/article_251441_75a2296290bb5b3e770633e1d4dbfd6b.pdfدانشگاه مفیددوفصلنامۀ علمی هستی و شناخت2423-46647220201121Critical re-reading of Avicenna’s theory of Immanent consolidationبازخوانی انتقادی نظریه قیام حلولی ابن سینا10312025144210.22096/ek.2022.531615.1373FAعزیزهقائمی گرگریدانشجوی دکتری فلسفه و کلام اسلامی، دانشگاه زنجان، زنجان، ایران.سحرکاوندیدانشیار گروه فلسفه و کلام اسلامی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه زنجان، زنجان، ایران.Journal Article20210608This article examines critically theory of Immanent consolidation and seeks to provide a clearer explanation as possible. In this regard, first here are examined the nature of the soul and its relationship with its forces and while analyzing the category of perception from Avicenna’s point of view, the short comings of this theory are explained. Accordingly, it seems that Avicenna' s theory of Immanent consolidation which is based on obtaining forms and their impressions in the soul, faces serious challenges. According to Avicenna’ s principles for the realization of sensory perception in terms of quality and also how to achieve the form in the sensory powers, cannot be found a consistent and reasonable aspect, because the quality of impression as well as creating a form similar to a sensible form and its exact process is not positively and clearly mentioned and in addition, due to the fact that in this system the problem of the abstract soul and its relationship with material forces lacks a clear coherent explanation, so obtaining a perceptual form for the soul and its immanention in the soul cannot be explained. Therefore, it seems that the theory of perception based on Avicenna' s Immanent consolidation does not have necessary coherence and adaptation and is not effective in explaining how to achieve sensory, imaginary and intellectual perceptions.مقاله حاضر به بررسی انتقادی نظریه قیام حلولی پرداخته و در صدد است تا حد امکان تبیین روشن تری از آن ارائه نماید. در این راستا ابتدا به بررسی ماهیت نفس و رابطه آن با قوای خود پرداخته و ضمن تحلیلِ مقوله ادراک از منظر ابن سینا، کاستی های این نظریه تبیین می گردد. بر همین اساس به نظر می رسد نظریه قیام حلولی ابن سینا که مبتنی بر حصول صور و انطباع آن ها در نفس است، با چالش هایی جدی روبروست. بر اساس مبانی ابن سینا، برای تحقق ادراک حسی از حیث کیفیت و نیز نحوه حصول صورت در قوای حسی، نمیتوان وجهی سازوار و معقول یافت؛ چرا که کیفیت انطباع و نیز ایجاد صورتی شبیه صورت محسوس و فرآیند دقیق آن، به نحو ایجابی و واضح ذکر نشده و علاوه بر آن، با توجه به آنکه در این نظام، مساله نفسِ مجرد و نیز ارتباط آن با قوای مادی، فاقد تبیینی روشن و منسجم است، لذا حصول صورت ادراکی برای نفس و حلول آن در نفس نیز قابل تبیین نمیباشد. بنابراین به نظر میرسد نظریه ادراکِ مبتنی بر قیام حلولیِ ابن سینا از انسجام و سازواری لازم برخوردار نبوده و در تبیین چگونگی حصول ادراکات حسی، خیالی و عقلی برای نفس، فاقد کارآمدی لازم است.https://philosophy.mofidu.ac.ir/article_251442_03caa367c0595f51f0d4ba6666ce1d51.pdfدانشگاه مفیددوفصلنامۀ علمی هستی و شناخت2423-46647220201121The nature of Imaginary rational cognition in the philosophical system of the sage Abu Nasr al-Farabiماهیت شناخت عقلی تصوری در نظام فلسفی حیکم ابو نصر فارابی12114025144310.22096/ek.2022.139037.1282FAیزدانمحمدیدانشجوی دکتری فلسفه و کلام اسلامی، دانشگاه مفید، قم، ایران.Journal Article20201031Abu Nasr al-Farabi, while literally a philosopher and in a way the founder of Islamic philosophy, is a reporter and exponent of philosophical ideas before him, including Aristotle and Plato. It is also used as an excerpt for philosophy after him, including Bu'ali, and consequently Islamic philosophy in the East and scholastic philosophy in the West. Therefore, the study of Farabi's philosophical views is of special importance. In his epistemology, Farabi has divided knowledge into sensory, imaginary, illusory and intellectual. The nature of each type of cognition has given rise to many philosophical debates. In particular, rational cognition, the truth of which is accompanied by a kind of added ambiguity and complexity, and which has a great influence on the formation of sciences (which are organized by general concepts and propositions). In this article, based on the works and texts of Hakim Farabi, we have examined the nature of rational cognition and how it evolved, and we have tried to ask him questions such as what kind of knowledge is rational cognition and how it is studied. And what level of cognition does objects bring to human understanding, and what is the difference between it and sensory cognition?ابو نصر فارابی در عین حال که به معنای واقعی فیلسوف و به نحوی مؤسس فلسفه اسلامی است، گزارشگر و بسط دهنده نظرات فلسفی پیش از خود از جمله ارسطو و افلاطون است. همچنین به عنوان مَشرب و مدخلی برای فلسفه پس از خود از جمله بوعلی و به تبع آن فلسفه اسلامی در شرق و فلسفه اسکولاستیک در غرب است. از اینرو بررسی آراء فلسفی فارابی حائز اهمیت ویژهای است. فارابی در معرفتشناسی خود معرفت را به حسی، خیالی، وهمی و عقـلی تقسیم نموده است. چیستیِ هـر یـک از گونههای شناخت، تا کنون زمینه بحثهای فلسفه بسیاری را فراهم نموده است. بویژه شناخت عقلی که حقیقت آن با نوعی ابهام و پیچیدگیِ افزوده همراه است و در شکلگیری علـوم (که با مفاهیم و گزارههای کلی سامان مییابند) تأثر بسزا دارد. در این مقاله مبتنی بر آثار و متون دست اول حکیم فارابی ماهیت شناخت عقلی و چگونگی تکوّن آن را مورد بررسی قرار داده و کوشیدهایم از منظر او به پرسشهایی نظیر اینکه شناخت عقلی چه نـوع معرفتی است، با چه فرایندی تحصیل میشود و چه سطحی از شناخت اشیاء را پیش روی فهم بشر مینهد و اینکه تفاوت آن با شناخت حسی چیست پاسخ دهیم.https://philosophy.mofidu.ac.ir/article_251443_e490c44ad5fabba443c2f7293eee7a81.pdfدانشگاه مفیددوفصلنامۀ علمی هستی و شناخت2423-46647220201121Description, analysis and epistemological elaboration of divine inspiration in Farabi's thoughtتوصیف، تحلیل و تبیین معرفتی وحی در اندیشه فارابی14116025144510.22096/ek.2022.530554.1365FAمهدیرضازاده جودیدانشجوی دکتری فلسفه و کلام اسلامی، دانشگاه مفید، قم، ایران.امیردیوانیدانشیار فلسفه، دپارتمان فلسفه، دانشگاه مفید، قم، ایران.Journal Article20210516In Farabi's thought, the speech and imagination faculties play the greatest role in the inspirational perceptions. Farabi considers the divine inspiration as a result of the connection of Prophet's speech intellect to the active intellect and receiving rational ideas from it. Furthermore, he believes that through paving the rational positions, the prophet can receive the rational images from the active intellect. <br />However, in another expression, he emphasizes on the instrumental role of imagination faculty in the imitation of rational ideas, general facts of divine inspiration and objective and immediate perception of trivial facts of divine inspiration. <br />This research aims at presenting a description, analysis and epistemological elaboration of divine inspiration from the Farabi's viewpoint. <br />Using the descriptive-analytical method, this research deals with the quality of connection of imagination faculty to the active intellect, the method of conversion of general and trivial rational ideas into each other in prophet and sage and method of receiving the divine knowledge in Fabari's epistemological system. <br />This research has led to this understanding that the difference which exists in Farabi’s thought on the method of effusions of the active intellect to human and the role of imagination intellect indicates that Farabi does not degrade divine inspiration into prophet’s imagination intellect, but due to the presence of weakness in humans’ souls,در تفکر فارابی، قوای ناطقه و متخیله بیشترین کارکرد را در ادراکات وحیانی ایفا میکنند. فارابی وحی را حاصل اتصال قوه ناطقه نبی به عقل فعال و دریافت معقولات از آن دانسته، معتقد است نبی با طی مراتب عقلانی، میتواند صور معقوله از عقل فعال را دریافت نماید. اما در بیانی دیگر، به نقش ابزاری قوه خیال در محاکاتگری از معقولات و حقایق کلی وحی و دریافت عینی و بدون واسطه حقایق جزئی وحی تأکید دارد. هدف این جستار، توصیف، تحلیل و تبیین معرفتشناختی وحی از دیدگاه فارابی است. این پژوهش با روش توصیفی تحلیلی به بررسی چگونگی ارتباط قوه متخیله با عقل فعال، نحوه تبدیل معقولات کلی و جزئی به یکدیگر در نبی و حکیم و نحوه دریافت معارف وحیانی در نظام معرفتی فارابی پرداخته و در این تحلیل به این مسئله رهنمون شده است که تفاوتی که در اندیشه فارابی پیرامون نحوه افاضات عقل فعال به انسان و نقش قوه متخیله وجود دارد، حاکی از آن است که فارابی وحی را به قوه متخیله نبی تنزل نمیدهد؛ بلکه به علت وجود ضعف در نفس انسانها، ارتباط نبی و انسان را از راه قوه متخیله امکانپذیر میداند. بنابراین از دیدگاه فارابی، وحی اصالتاً با توجه به قوه ناطقه مفهومسازی میشود و رکن این ارتباط یعنی تخیل در تعریف وحی نقشی اساسی دارد.https://philosophy.mofidu.ac.ir/article_251445_d46b03c3ae79386fe5b1e42d43a72070.pdfدانشگاه مفیددوفصلنامۀ علمی هستی و شناخت2423-46647220201121Evidence for the proof of practical philosophy according to Farabi and Ibn Sinaشواهدی بر برهانی بودن حکمت عملی از نظر فارابی و ابن سینا16118025144610.22096/ek.2022.528069.1344FAحسام الدینشریفیدکتری فلسفه اسلامی، دانشگاه باقرالعلوم، قم، ایران.منصورهبرادران مظفریدکتری فلسفه اسلامی، دانشگاه باقرالعلوم، قم، ایران.Journal Article20210411Man's voluntary actions are the subject of practical philosophy, which is considered to be a part of real beings. Voluntary actions, as real beings, bring man to true perfection. In order to know these actions, a method must be used that reveals the reality and introduces them to human beings as they are realized abroad. Argument is the only way to provide man with the knowledge of the facts as they are. On the other hand, if the acquired knowledge which is the source of man's voluntary actions is real and in accordance with reality and is so-called proof, it will have the possibility of realization outside as it is in the mind, and after the realization outside the real and expected real effects Will update itself. Therefore, in practical philosophy and any science that is related to human voluntary actions, the method of argument must be used.<br />To confirm this, one can find a lot of evidence in the works of Farabi and Ibn Sina, in which the argumentative nature of practical philosophy is mentioned. By confirming the argumentative nature of practical wisdom, research on human voluntary actions (common humanities) can lead to the use of argumentative method and expect researchers to achieve real results and the essence of the matter in this areaچکیده: اعمال ارادی انسان، موضوع حکمت عملی هستند که قسمی از موجودات حقیقی و واقعی به شمار میروند. اعمال ارادی به عنوان موجوداتی حقیقی، انسان را به کمال واقعی میرسانند. برای شناخت این اعمال باید از روشی استفاده شود که کاشف از واقعیت باشد و آنها را همان گونه که در خارج محقق میشوند به انسان بشناساند. برهان تنها روشی است که علم حصولی از واقعیات را همان گونه که هستند در اختیار انسان قرار میدهد. از سوی دیگر، اگر علم حصولی که منشأ اعمال ارادی انسان است حقیقی و مطابق با واقع باشد و به اصطلاح برهانی باشد، همان گونه که در ذهن است امکان تحقق در خارج را خواهد داشت و بعد از تحقق در خارج آثار واقعی و حقیقی مورد انتظار را از خود بروز خواهد داد. بنابر این در حکمت عملی و هر علمی که مربوط به اعمال ارادی انسان است، باید از روش برهانی بهره جست.<br />برای تأیید این مطلب میتوان درآثار فارابی و ابن سینا شواهد زیادی یافت که در آنها به برهانی بودن حکمت عملی اشاره شده است. با تأیید برهانی بودن حکمت عملی، پژوهشها پیرامون افعال ارادی انسان (علوم انسانی رایج) را میتوان به بهره گیری از روش برهانی سوق داد و انتظار داشت تا محققان به نتایج واقعی و نفس الامری در این حوزه دست یابند.https://philosophy.mofidu.ac.ir/article_251446_a3a470f21b589a783d232d271cb4fdd2.pdfدانشگاه مفیددوفصلنامۀ علمی هستی و شناخت2423-46647220201121The epistemology of "nature" from the perspective of Mulla Sadra and Allameh Tabatabaiشناختشناسی «فطرت» از دیدگاه ملاصدرا و علامه طباطبایی18120225144710.22096/ek.2022.526564.1337FAامیرحامدولیاندانشجوی دکتری معارف اسلامی، دانشگاه پیام نور قم، قم، ایران.0000-0002-8101-2665عبدالحمیدفلاح نژاداستادیار گروه الهیات و معارف اسلامی، دانشگاه پیام نور خرمآباد، لرستان، ایران.Journal Article20210319When we want to examine the discussion of "epistemology of nature" in the intellectual apparatus of Mulla Sadra, despite his positive approach to Plato's parable, which is the basis of instinctual perceptions, we get a different result; Because Mulla Sadra believes in the a posteriori nature of perceptions based on substantive motion and does not accept pre-sense affirmations.<br />He believes that According to the ranks of intellect that the lowest rank of which is pure talent and devoid of any perception, the soul and consequently nature, due to their hierarchical nature, have both indestructible affairs (rank of completely immaterial intellect) and have perishable affairs (ranks of solid, vegetable and animal).<br />Allameh Tabatabai considers the obtaining of perceptions both through external senses (five senses) and through internal senses (faculties of soul) and believes that obvious perceptions such as "neediness of caused to cause" although not obtained through external senses, but thay are rooted in the internal senses; Because our inner faculties need the soul, and this suggests the concept of "causality."<br />Therefore, according to the views of Mulla Sadra and Allameh Tabatabai, knowledge is a establishment, not a reminder. On this basis, we are allowed to redefine "nature" and deny the a priori existence of obvious perceptions, and to believe that innate perceptions mean: all perceptions, assuming they are a posteriori.هنگامی که میخواهیم بحث «شناختشناسی فطرت» را در دستگاه فکری صدرالمتألهین(ره) مورد سنجش قرار دهیم، علیرغم رویکرد مثبت وی در مواجهه با مُثُل افلاطون که مبنای پیشینیبودن ادراکات فطری است، نتیجۀ متفاوتی دریافت میکنیم؛ چراکه ملاصدرا(ره) بر اساس حرکت جوهری، قائل به پسینیبودن ادراکات است و ادراکات تصدیقیِ ماقبل از حواس را نمیپذیرد. <br />وی بر این باور است که بر اساس مراتب عقل که پایینترین مرتبهاش، استعداد محض بوده و خالی از هر گونه ادراکی است، نفس و به تبع آن فطرت به دلیل ذومراتببودنشان، هم دارای امور زوالناپذیر(مرتبۀ عقل مجرّد تام) و هم دارای امور زوالپذیر(مراتب جمادی، نباتی و حیوانی) میباشند. <br />علامه طباطبایی(ره) نیز پیدایش ادراکات را هم از راه حواس خارجی(حواس پنجگانه) و هم از راه حواس داخلی(قوای نفس) میداند و بر این باور است که ادراکات بدیهی همچون «نیازمندی معلول به علت» هرچند از راه حواس خارجی حاصل نمیشوند، امّا ریشه در حواس داخلی دارند؛ چراکه قوای درونی ما قائم و محتاج به نفس است و این مطلب، از مفهوم «علیت» حکایت میکند. <br />بنابراین بر اساس آراء ملاصدرا(ره) و علامه طباطبایی(ره) معرفت، تأسیس است نه تذکّر. بر این مبنا مجاز هستیم «فطرت» را بازتعریف کرده و پیشینیبودن ادراکات بدیهی را از آن نفی کنیم و بر این باور باشیم که ادراکات فطری یعنی: مطلق ادراکات با فرض پسینیبودن آنها.https://philosophy.mofidu.ac.ir/article_251447_efa4d544fb26360d5db96df2c559c247.pdfدانشگاه مفیددوفصلنامۀ علمی هستی و شناخت2423-46647220201121Van Inwagen and Philosophy:
Van Inwagen’s metaphilosophyون اینواگن و فلسفه: فرافلسفه پیتر ون اینواگن20322225144810.22096/ek.2022.532604.1376FAسید محمد حسنآیت الله زاده شیرازیاستادیار دانشکده فلسفه، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.محمدرضاموحدی پوردانشجوی کارشناسی ارشد فلسفه دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.Journal Article20210621Peter van Inwagen, despite of his influence in the contemporary philosophy, not in spare places, does argue and analysis contra to the accepted ways and jargon of the contemporary analytical philosophy. This has led him to adopt some unusual positions. For these perplexities we believe that his methodology and metaphilosophy need to be reconsidered. In this paper, we try to make clear his view about philosophy and its appropriate method. To do this, we will directly go through his philosophical works and try to spell out the components of his metaphilosophical puzzle: how to argue, how to define, how to analysis philosophical jargons, how to do metaphysics, what is the philosophical intuition, and metaontology. Putting all of these together will provide a complete picture of his metaphilosophy. Therefore, each section of this paper investigates one of these metaphilosophical questions. Without taking this picture to the consideration, we believe that will be impossible to understand his philosophy and its arguments properly.پیتر ون اینواگن در همان حال که فیلسوفِ مهم و تاثیرگذاری است، دربسیاری از مواضع، مطابق روشِ متداول فلاسفه تحلیلی بحث را پیش نمیبرد و این منجر به اتخاذِ برخی مواضعِ نامتعارف از طرفِ او شدهاست. در این مقاله سعی کردهایم تصویری روشن از نگاهِ او، به فلسفه و روشِ درستِ آن ارائه دهیم. برای این کار، مستقیماً به سراغ تعدادی از آثار او رفته و سعی کردیم مولفههای فرافلسفه او، یعنی نگاه او به استدلال، تعریف و تحلیلِ واژگانِ فلسفی، متافیزیک، شهودِ فلسفی و فراهستیشناسی را استخراج کرده تا با کنارهم قرار دادن این مولفهها، تصویرمان را از فرافلسفه او کاملتر کنیم. به باور نویسندهگان، بدون درنظر گرفتن این تصویرِ کامل، فهمِ فلسفهورزی او به درستی ممکن نخواهد بود. بنابراین هر یک از بخشهای این مقاله درنظر دارد به یک سوالِ فرافلسفی در نظرِ این فیلسوف، پاسخ دهد و نویسدهگانِ آن باور دارند که کنارهم قرار دادن این پاسخها میتواند تصویر خوبی از فرافلسفه او ارائه دهد.https://philosophy.mofidu.ac.ir/article_251448_dae8167d77aae533a6e7b270d3de9f05.pdfدانشگاه مفیددوفصلنامۀ علمی هستی و شناخت2423-46647220201121Open Totality of Hegel’s Absolute Knowingتمامیت گشوده دانش مطلق هگل355325143710.22096/ek.2022.531522.1369FAمزدکرجبیدانشیار گروه فلسفه غرب، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، ایران.Journal Article20210602Abstract: Hegel’s absolute knowing is an immanent subjectivity since all the knowledge and human history are included within it as the absolute subjectivity. Some Hegelians stressed the sufficiency of the absolute’s totality; contrariwise, others interpreted absolute’s immanent openness in terms of ongoing negativity, which renders human history an ongoing movement. The article attempts to propose a new conception of the absolute knowing in which there is a totality of conceptuality and openness to the future not only as negativity but also as a prospective totality. It would be entitled “open totality of the absolute knowing”, and the article explains the two characteristics focusing on Hegel’s Phenomenology of Spirit and Hegel’s Science of Logic in addition to some crucial and prominent commentaries. My interpretation of Hegel’s absolute knowing is based on the openness of the knowing process, which is a part of my PhD thesis entitled Hegel’s Absolute: Suspension of Perspectives.شناخت یا دانش مطلق هگل سوبژکتیویته درون ماندگار است زیرا همه شناخت و تاریخ انسان را به مثابه مطلق سوبژکتیویته شامل است. برخی پژوهشگران هگل بر کفایت تمامیت مطلق تاکید کرده اند؛ برخی دیگر گشودگی درون ماندگار امر مطلق را بر پایه منفیت پیش رونده ای تفسیر کرده اند که تاریخ انسان را در حرکتی همواره پیش رونده جاری و ساری کرده است. این مقاله تلاشی است جهت ارائه مفهوم تازه ای از شناخت یا دانش مطلق آن چنان که شناخت یا دانش مطلق همزمان تمامیت مفهوم و نیز گشودگی به آینده است نه تنها به منزله منفیت بلکه به منزله تمامیتی رو به آینده. از این جهت این مقاله <<تمامیت گشوده شناخت یا دانش مطلق >> نام گرفته است که بیانگر دو ویژگی نامبرده با تمرکز بر کتاب <<پدیدارشناسی روح>> و <<دانش منطق>> هگل افزون بر توجه به برخی تفاسیر مهم و اثرگذار از متون اوست. مواجهه تفسیری این مقاله از شناخت یا دانش مطلق هگل بر بن گشودگی فراشد شناخت تکوین یافته است و برگرفته از بخشی از رساله دکتری من است با نام << مطلق هگل: تعلیق چشم اندازها>>https://philosophy.mofidu.ac.ir/article_251437_4d97c2c978cd77583af56249abde97d8.pdf