دانشگاه مفیددوفصلنامۀ علمی هستی و شناخت2423-46649220220923God as a Moral Agent (2)خدا همچون کنشگری اخلاقی (2)73071591010.22096/ek.2024.2032840.1556FAابوالقاسمفنائیاستادیار، دپارتمان فلسفه، دانشگاه مفید، قم، ایران.Journal Article20240618This article delves into the second part of a comprehensive inquiry into the nature of divine agency. The central questions guiding this research are:<br />(1) “Is God a moral agent?” This probes whether God possesses a moral nature and if His essence, attributes, desires, will, and actions are subject to moral evaluation, akin to human beings.<br />(2) If God is a moral agent, “Is divine morality identical to human morality, or does it diverge entirely or partially?”<br />This article compares and critically examines the theoretical and practical implications of three competing theories of divine agency: “God as an autocratic agent,” “God as a pragmatic agent,” and “God as a moral agent.” The first part of this research, focusing on the conception of God as an autocratic agent, was previously presented. This second part explores the remaining two conceptions. A third article will elaborate on the consequences of each conception for practical theology.این مقاله بخش دوم از پژوهشی مفصل درباره سرشت کنشگری خداوند را گزارش می‌کند. دو پرسش اصلی این پژوهش اینهاست:<br /><br />«آیا خدا کنشگری اخلاقی است؟»؛ بدین معنا که «آیا خدا سرشتی اخلاقی دارد؟»؛ و «ذات، صفات، میل، اراده و افعال خدا نیز همچون ذات، صفات، میل، اراده و افعال انسان‌ها، در معرض ارزیابی و ارزش‌داوری اخلاقی قرار دارد؟».<br />اگر آری، «آیا اخلاق الاهی همان اخلاق انسانی است یا اخلاق الاهی کلاً یا بعضاً با اخلاق انسانی تفاوت دارد؟».<br /><br />نویسنده سه نظریه رقیب درباره سرشت کنشگری خداوند را با یکدیگر مقایسه می‌کند و پیامدهای نظری و عملی پذیرش هر یک از این سه نظریه را می‌کاود و شرح می‌دهد. این سه نظریه عبارتند از: «خدا همچون کنشگری خودکامه»، «خدا همچون کنشگری مصلحت‌اندیش» و «خدا همچون کنشگری اخلاقی». در بخش نخست این پژوهش پس از طرح کلیات و مباحث مقدماتی، به نظریه «خدا همچون کنشگری خودکامه» پرداختیم و این تلقی از سرشت خداوند را بررسی و نقد کردیم. بخش دوم این پژوهش که در قالب مقاله حاضر ارائه می‌شود به دو تلقی دیگر از سرشت خداوند می‌پردازد. در بخش سوم که در قالب مقاله‌ای دیگر ارائه خواهد شد، به نقش خدا در الاهیات عملی خواهیم پرداخت و پیامدهای منطقی این سه تلقی از خدا در الاهیات عملی را شرح و بسط خواهیم داد.https://philosophy.mofidu.ac.ir/article_715910_66de649b94fc29228b176e12760af743.pdfدانشگاه مفیددوفصلنامۀ علمی هستی و شناخت2423-46649220220923Adjacent Borders of Philosophy and Mysticismمرزهای همجواری فلسفه و عرفان315071489410.22096/ek.2024.2024259.1546FAامیردیوانیاستاد، دپارتمان فلسفه، دانشگاه مفید، قم، ایران.Journal Article20240304This paper deals with the possibility of interaction between the two rational knowledges, namely philosophy and mysticism, and reaches the cooperation of the two with each other. Mulla Sadra's philosophy has revealed the joining and combining of these two knowledges and has placed reasoning next to observation. This combination cannot be realized unless inconsistent or seemingly inconsistent factors are rejected. Just as the rejection of polemic method from the argumentative knowledge of theology has placed it beside the argumentative knowledge of philosophy, the predominance of common or consistent rules and foundations between the ability to argue and the ability of intuition in the power of reason has brought the two knowledges, namely, mysticism and philosophy, closer to each other. The reason, in the position of argumentation, although fundamentally unable to pass into a section of reality, it makes the passage of intuition into the revealed part rationable and understandable and places it available to all by demonstrative syllogism. In this way, the knowledge of logic was employed to regulate the finding of intuitions, and the two knowledges of mysticism and philosophy, came together with two sets of concepts and rules in a combined form. این مقاله به امکان تعامل میان دو دانش عقلی فلسفه و عرفان می‌پردازد و به تعاون این دو با یکدیگر می‌رسد. فلسفه ملاصدرا پیوند و ترکیب این دو دانش را نمایان ساخته است و استدلال را در کنار مشاهده نشانده است. این ترکیب جز به طرد عوامل ناسازگار یا ناسازگارنما ممکن نمی‌شود. همانطور که طرد جدل از دانش استدلالی کلام، آن را با دانش استدلالی فلسفه همجوار ساخت، سیطره قواعد و پایه‌های مشترک یا سازگار میان توانایی استدلال و توانایی شهود در نیروی عقل، دو دانش عرفان و فلسفه را به یکدیگر نزدیک ساخت. عقل در مقام استدلال، هرچند به‌طور تأسیسی نتواند به بخشی از واقع گذر کند، اما عبور شهود به بخش اکتشاف‌شده را معقول و فهم‌پذیر می‌کند و آن را با قیاس برهانی در دسترس همگانی قرار می‌دهد. بدین ترتیب، علم آلی منطق در خدمت تنظیم یافته‌های شهود به کار گرفته شد و دو دانش عرفان و فلسفه با دو دسته از مفاهیم و قوانین در ترکیبی کنار یکدیگر قرار گرفتند.https://philosophy.mofidu.ac.ir/article_714894_9f40b362ae7410a9b93951bb162b9577.pdfدانشگاه مفیددوفصلنامۀ علمی هستی و شناخت2423-46649220220923Re-reading the views of contemporary commentators on Hegel's philosophy of religionبازخوانی آراء مفسرین معاصر از فلسفه دین هگل517471591610.22096/ek.2024.2008465.1522FAمحمدخیریاستادیار، دپارتمان فلسفه، دانشگاه مفید، قم، ایران.Journal Article20230804Hegel explicitly declared that the subject of philosophy is the same as that of religion, namely, God. This raises a fundamental question: if the subject of philosophy is religion, does Hegel believe in the superiority of religion over philosophy in a pre-Kantian manner and understand philosophy within the framework of Christian understanding, or vice versa? Each commentator has provided a different answer to this question, and the issue of this article arises from these differing opinions. Reflecting on this issue prevents us from methodological confusion when reading Hegel's religious views due to these interpretations. Therefore, we strive to categorize the interpretations while examining the reasons for the differences in the commentators' views. Subsequently, we analyze them, highlight their similarities and differences, and explain the methodology of each. Finally, we endeavor to demonstrate the necessity of preserving the plurality of interpretive paradigms through their various possibilities and rationalities. In this way, we explain that seeking reconciliation between interpretations is fundamentally unnecessary. Each interpretation leads to a new encounter and a novel answer to problems, and any judgment to prefer one interpretation over another is inherently based on criteria and presuppositions that have no intrinsic preference over one another.کانت با اثبات عدم توانایی شناخت عقلانی از امر نامشروط و مفهوم خدا سبب اولین مضمون‌سازی‌ها از فلسفه دین شد. درمقابلْ هگل صراحتاً اعلام داشت موضوع فلسفه همان موضوع دین یعنی خدا است. این امر پرسشی اساسی را پدیدار می‌کند، اگر موضوع فلسفه همان دین است، آیا هگل به شیوه پیشاکانتی به تفوق دین بر فلسفه باور دارد و فلسفه را در چارچوب درک مسیحی می‌فهمد؟ یا بالعکس؟ هر یک از مفسرین پاسخی متفاوت به این پرسش داده‌اند و مسئله این مقاله نیز در همین هنگام شکل می‌گیرد. تأمل در این موضوع سبب می‌شود تا در هنگام خوانش دیدگاه دینی هگل به‌واسطه این تفسیرها دچار خلط روش‌شناسی نشویم. <br />بنابراین، می‌کوشیم در ضمن واکاویِ علل اختلاف آراء مفسرین، تفسیرها را دسته‌بندی کنیم. سپس به تحلیل آنها پرداخته، نقاط شباهت و افتراق‌شان را نشان میدهیم و روش‌شناسی هر یک را تبیین می‌کنیم. درنهایت، می‌کوشیم تا ضرورت حفظ تکثر پارادایم‌های تفسیری را به‌واسطه امکان‌ها و عقلانیت‌های مختلف آنها نشان دهیم و از این طریق تبیین کنیم که اساساً نباید به‌دنبال جمع تفسیری بود. زیرا علاوه بر اینکه هر تفسیری سبب مواجهه‌ای نو و پاسخی جدید به مسئله‌ها می‌شود، اساساً هرگونه داوری برای ترجیح یک تفسیر بر دیگر تفسیرها تابعی از معیارها و پیش‌فرض‌هایی است که هیچ ترجیحی بر یکدیگر ندارند.https://philosophy.mofidu.ac.ir/article_715916_b3dd01a50e678794d642825df313021b.pdfدانشگاه مفیددوفصلنامۀ علمی هستی و شناخت2423-46649220220923The God of the Seventh Day versus the God of the Gaps: Observations on the Relationship between God and the World in Contemporary Western Theologyساعت‌ساز لاهوتی در برابر خدای رخنه‌پوش: ملاحظاتی در نسبت خدا و جهان در الهیات معاصر759471591710.22096/ek.2024.2018388.1533FAحامدشیواپوراستادیار، دپارتمان الهیات، دانشگاه مفید، قم، ایران.0000-0001-6105-9741Journal Article20231220Deists, who are important and influential thinkers in the modern era, thought about God as the only creator of the world and does not interfere in the work of the world after creation. They expressed this view using the metaphor of "Divine clockmaker". Against this point of view, there is another view that is known as the "God of Gaps" and its history goes back to Newton. According to this view of God, whenever he sees fit, he intervenes in the work of the world and restores and corrects it. It seems that these two views are against each other; However, both deism and the idea of "God of Gaps" face important criticisms. Based on this, the view that can be without the problems of both views of God is the idea of "continuous creation" which has a history in Islamic and Christian theology and some new thinkers have also spoken about it.دئیست‌ها که از متفکران مهم و اثرگذار در دوران جدیدند، درباره خدا چنین می‌اندیشیدند که او تنها خالق جهان است و پس از خلقت در کار جهان مداخله‌ای نمی‌کند. آنان این دیدگاه را با استفاده از استعاره «ساعت‌ساز لاهوتی» بیان می‌کردند. در برابر این دیدگاه، تلقی دیگری وجود دارد که به «خدای رخنه‌پوش» شهرت یافته و هرچند پیش از دوران جدید هم می‌توان آن را سراغ گرفت، اما سابقه آن در دوران جدید به نیوتن می‌رسد. طبق این تلقی از خدا، او هرگاه صلاح بداند در کار جهان مداخله می‌کند و به بازسازی و اصلاح آن می‌پردازد. به نظر می‌رسد که این دو تلقی در برابر یکدیگر قرار دارند؛ اما هم دئیسم و هم ایده «خدای رخنه‌پوش» با نقدهایی مهم مواجه‌اند. بر این اساس، دیدگاهی که می‌تواند فاقد اشکالات هر دو تلقی از خدا باشد اندیشه «خلق مدام» است که در الهیات اسلامی و مسیحی سابقه دارد و برخی از متفکران جدید نیز درباره آن سخن گفته‌اند.https://philosophy.mofidu.ac.ir/article_715917_29f95255f5c3489bab8d4d957d00f9a4.pdfدانشگاه مفیددوفصلنامۀ علمی هستی و شناخت2423-46649220220923New Conditions for the Validity of Argument: Logical or Epistemological
(Acquaintance with the types of fallacies in a critique)شروط جدید درستی و اعتبار استدلال؛ منطقی یا معرفت شناختی (آشنایی با انواع مغالطات در یک نقد)9512371591910.22096/ek.2024.2025687.1549FAمرتضیحاجیحسینیدانشیار، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران.0000-0001-7255-4940حمیدهبهمن پوردکتری تخصصی منطق فلسفی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران.Journal Article20240330In classical logic, the rules of inference allow any conclusion to be deduced from the premises of an argument if they are inconsistent, just as they allow the conclusion of the deduction to be deduced from any premise if it is a theorem. In the book "A New Outlook on the Elements of Logic", 2nd edition, 2023, Hajihosseini introduced a revised definition for the validity of an argument by adding two new conditions to known criteria for validity. According to this definition, an argument is valid if and only if, in addition to the conditions of validity in classical logic, if the conclusion of the argument is not inconsistent, its premises together do not form an inconsistent set. Moreover, if all the premises of the argument are not axioms or theorems/ logical truths, its conclusion is not a theorem/ logical truth.<br /><br />Asadollah Fallahi, in his article Logic and Informativeness in Hajhosseini's Systems, Existence and Knowledge, Vol.9, No.1, criticizes the foundations of logical systems of this book and claims that the new conditions for the validity of an argument are epistemological and not logical conditions. In the forthcoming article, we address these critiques and demonstrate that they are susceptible to numerous fallacies. Furthermore, we show that Fallahi's proposal to transform the new conditions into epistemic conditions is based on unaccepted assumptions.در منطق کلاسیک، قاعده‌های استنتاج اجازه می‌دهند از مقدمه‌های ناسازگار هر نتیجه‌ای و قضیه از هر مقدمه‌ای استنتاج شود. حاج‌حسینی در کتاب طرحی نو از اصول و مبانی منطق که ویرایش دوم آن در سال ۱۴۰۰ منتشر گردید با افزودن دو شرط جدید به شروط درستی و اعتبار استدلال در منطق کلاسیک، تعریف جدیدی از درستی و اعتبار استدلال ارائه کرده است که راه‌های اثبات این دو پارادوکس را مسدود می‌کند. بر اساس این تعریف، استدلال درست / معتبر است اگر و تنها اگر علاوه بر احراز شروط درستی و اعتبار استدلال در منطق کلاسیک، اگر نتیجه استدلال، نحوی ناسازگار/ معنایی ناسازگار نباشد، مقدمه‌های آن با هم مجموعه‌ای نحوی ناسازگار/ معنایی ناسازگار تشکیل ندهند و اگر همۀ مقدمه‌های استدلال، اصل موضوع یا قضیه/ صدق منطقی نباشند، نتیجهٔ آن، قضیه/ صدق منطقی نباشد. <br />اسدالله فلاحی در مقاله «منطق و معرفت‌بخشی در نظام‌های حاج‌حسینی» در نشریه هستی و شناخت، دورهٔ ۹، شمارهٔ ۱، مبانی معرفتی نظام‌های تابع‌ارزشی و غیرتابع‌ارزشی را نقد نموده و مدعی شده است که شروط جدید درستی و اعتبار استدلال در این کتاب، شروطی معرفت شناختی و نه منطقی هستند. در این مقاله به این نقدها پاسخ میدهیم و نشان میدهیم که این نقدها آلوده به انواع مغالطات هستند. به علاوه، پیشنهاد معرفت شناختی بودن این شروط نیز مسبوق به پیش‌فرض‌هایی است که در این کتاب مورد پذیرش نیست.https://philosophy.mofidu.ac.ir/article_715919_31e27a964902d51aea5fdd7dbab68f52.pdfدانشگاه مفیددوفصلنامۀ علمی هستی و شناخت2423-46649220220923Rawlsian Constructivism and logical requisite associated with it.برساخت‌گرایی رالزی و لوازمl مترتّب بر آن12514771590810.22096/ek.2024.2011071.1526FAمجیدزمانی علویجهدانشجوی دکتری فلسفه اخلاق، دانشکده الاهیات، دانشگاه قم، قم، ایران.سید احمدفاضلیدانشیار، دانشکده الاهیات، دانشگاه قم، قم، ایران.0009-0000-8105-3187Journal Article20230908Based on the duality of "rationality" and "reasonableness," it has been argued that Rawls seeks objective moral beliefs; the objectivity Rawls seeks is a constructed objectivity. In the process of constructing objective beliefs, rational beliefs become reasonable beliefs. Reasonable beliefs are beliefs to which public justification has emerged; to achieve public justification, individual rational justifications are shared to be agreed upon by competent judges. Competent judges are equipped with a degree of rationality that can gain a reliable understanding of the beliefs of others and know the reasons for the crush and the rejection of a decision. These people are in a situation where they are unaware of the possible consequences of their decisions. Our chosen interpretation is an alternative to an intuitionist interpretation that considers objective moral judgments to be directly derived from moral intuition. In order to criticize intuitionist interpretation, in addition to making arguments in favor of constructivism, Rawls' criticisms of intuition have been formulated to strengthen the side of constructivism. For reasoning in favor of constructivism, logical order and order have been established between Rawls' specialized concepts, so that from one concept, another concept arises and this trend continues to achieve objective beliefs of constructivism; this objectivity has been obtained by competent arbitrators and hence called "civil objectivity".باتکیه‌بَر دوگانه‌یِ «عقلانیّت» و «معقولیّت» استدلال شده که رالز به‌دنبالِ باورهایِ اخلاقیِ عینی است؛ عینیّتی که رالز به‌دنبالِ آن است، عینیّتِ برساختی است. در فرایندِ برساختِ باورهایِ عینیْ باورهایِ عقلانی به باورهایِ معقول تبدیل می‌شوند. باورهایِ معقول باورهایی هستند که نسبت به آنها توجیهِ عمومی پدید آمده است؛ برایِ دست‌یابی به توجیهِ عمومی، توجیه‌هایِ عقلانیِ فردی، به‌اشتراک گذاشته می‌شوند تا توسطِ داورانِ شایسته، نسبت به آنها توافقِ عمومی پدید آید. داورانِ شایستهْ به میزانی از عقلانیّت آراسته اند که می‌توانند فهمی اطمینان‌آور از باورهایِ دیگران به‌دست آورند و دلایلِ لَه و علیهِ یک تصمیم را می‌شناسند. این افراد در موقعیتی قرار می‌گیرند که از تبعاتِ احتمالیِ تصمیم‌هایِ خود ناآگاه باشند تا از سوگیری‌هایِ معرفتی و تعصّبات پیراسته شوند. تفسیرِ برگزیده‌‌یِ ما، بدیلِ تفسیرِ شهودگروانه است که داوری‌هایِ اخلاقیِ عینی را بی‌واسطه برآمده‌از شهودهایِ اخلاقی می‌داند. برایِ نقدِ تفسیرِ شهودگروانه، افزون‌بَر اِقامه‌یِ استدلال به‌نفعِ برساخت‌گرایی، نقدهایِ رالز به شهودگرایی صورت‌بندی شده است تا جانبِ برساخت‌گراییْ تقویت شود. برایِ استدلال به‌سودِ برساخت‌گرایی، نظم و ترتّبِ منطقی بینِ مفاهیمِ تخصصیِ رالز برقرار شده است؛ به‌گونه‌ای که ازدلِ یک مفهوم، مفهومِ دیگر سربَرمی‌آورد و این سیر ادامه پیدا می‌کند تا به باورهایِ عینیِ برساختی دست پیدا کنیم؛ این عینیّتْ توسّطِ داورانِ شایسته به‌دست آمده است و ازاین جَهَت «عینیّتِ مدنی» نامیده شده است و بدیلِ «عینیّتِ فردی» است که شهودگرایان به آن باور دارند.https://philosophy.mofidu.ac.ir/article_715908_a72e535364cb08bf9118a1278812a82a.pdfدانشگاه مفیددوفصلنامۀ علمی هستی و شناخت2423-46649220220923Criticism and evaluation of Bertrand Russell's neutral monism based on the view of Commentators and Reviewerنقد و ارزیابی دیدگاه یگانه انگاری خنثای برتراند راسل با تکیه بر نظرات شارحان و منتقدان14916871579510.22096/ek.2024.2026061.1550FAفرزانهمدبریدانشجوی دکتری فلسفه تطبیقی، دانشکده الهیات و معارف اسلامی، دانشگاه قم، قم، ایران.فرحرامیندانشیار، دانشکده الهیات و فلسفه اسلامی، دانشگاه قم، قم، ایران.0000-0003-3117-1948عباسایزدپناهاستادیار، دانشکده الهیات و فلسفه اسلامی، دانشگاه قم، قم، ایران.Journal Article20240406Neutral monism is one of the latest theories in the philosophy of mind. Dualism theory has unsolvable problems regarding explaining the mind-body problem, as well as the monism theory such as materialism and idealism, which fail to explain entirety nature. In order to solve the mind-body problem, Russell proposes neutral monism, which posits that the foundation of the universe is a neutral entity, and mind and matter are formed from it by their specific causal laws. At one point, he considers neutral entities as emotions and perceptions, and at another, he calls them events and attempts to explain entire world based on events. Initially, the purpose of this research is to describe Russell's theory and then to criticize and evaluate it. Russell's explanations are incomplete and incompatible in many parts of his monism view. By rejecting the Substance, he couldn't provide a suitable explanation of the unity and identity of the thingsیگانه انگاری خنثی یکی از نظریات جدید فلسفه ذهن است. دیدگاه‌های دوگانه انگار جوهری در تبیین مسئله چگونگی تعامل ذهن و بدن مشکلات لاینحلی دارند، همچنین دیدگاه‌های یگانه انگارانه ای چون ماتریالیسم و ایدئالیسم در تبیین بخشی از طبیعت ناکام هستند. راسل برای حل مسئله چگونگی تعامل، نظریه یگانه‌انگاری خنثی را مطرح می کند که بنیاد عالم را امری خنثی می داند که ذهن و ماده بر اساس قوانین علّی خاصشان از آن شکل گرفته اند. او در یک مرحله امور خنثی را احساسات و ادراکات می‌داند و در مرحله دیگر آنها را رویداد می نامد و سعی در تبیین کل عالم بر اساس این رویدادها دارد. هدف از این پژوهش، درابتدا شرح دیدگاه راسل و پس از آن نقد و ارزیابی آن است. توضیحات راسل در بسیاری از بخش های یگانه انگاری ناقص و دچار تناقض است او با رد جوهر، نتوانسته است تبیین درستی از وحدت و اینهمانی شی ارائه دهد.https://philosophy.mofidu.ac.ir/article_715795_f04900cc4c462988be6128aa10b39211.pdfدانشگاه مفیددوفصلنامۀ علمی هستی و شناخت2423-46649220220923Examining the intrinsic motion of Fakhr Razi and its compatibility with Mulla Sadra's substantial motionبررسی حرکت ذاتی نزد فخر رازی و میزان تناسب آن با حرکت جوهری ملاصدرا16918771591210.22096/ek.2024.2009765.1524FAمصطفیزارعیدانشجوی دکتری فلسفه، دپارتمان فلسفه، دانشگاه مفید، قم، ایران.بهمنزمانیاندانشجوی دکتری فلسفه، دانشکده فلسفه تطبیقی، دانشگاه عالی شهید مطهری، تهران، ایران.Journal Article20230822In this research, our claim is that the concepts presented by Fakhr Razi somehow prove the intrinsic motion and this meaning is significantly close to thesubstantial motion of Mulla Sadra. Although Fakhr Razi did not provide a proof of intrinsic motion, some evidence - such as the analytical knowledge of the ratio of motion to motion - enables us to consider Fakhr's words as proof of intrinsic motion. however, after we examining the similarities and differences between intrinsic motion and thesubstantial motion, the conclusion was reached thatv Fakhr Razi's theory of has gone as far as proving that essence is the cause of motion, but it has not been able to prove the "motion of essence", Because Fakhr Razi did not have the necessary foundations to prove the substantial motion. This research contributes to a deeper understanding of the concepts of intrinsic motion and thesubstantial motion and deepens the process of proving thesubstantial motion.در این پژوهش مدعای ما این است که مفاهیم ارائه شده توسط فخر رازی به نوعی حرکت ذاتی را اثبات می کند و این معنا تا حد قابل توجهی به حرکت جوهری ملاصدرا نزدیک شده است. فخر رازی گرچه به صورت اثباتی به دلیل آوری بر حرکت ذاتی رو نیاورده اما برخی شواهد - مانند تحلیلی دانستن نسبت حرکت به متحرک- ما را قادر می سازد تا کلام فخر را اثبات کننده حرکت ذاتی بدانیم. با این همه پس از واکاوری جنبه های تشابه و تمایز حرکت ذاتی و حرکت جوهری این نتیجه بدست آمد که حرکت ذاتی تا اثباتِ «علت بودن ذات، برای حرکت» پیش رفته است امّا نتوانسته «متحرّک بودن ذات» را به اثبات برساند چراکه فخر رازی مبانی لازم برای برای اثبات حرکت جوهری را در اختیار نداشته است. این تحقیق به درک عمیق تر از مفاهیم حرکت ذاتی و حرکت جوهری کمک کند و سیر اثبات حرکت جوهری را تعمیق می بخشد.https://philosophy.mofidu.ac.ir/article_715912_b31ae6664fcbd6938324fd74134dd1f5.pdfدانشگاه مفیددوفصلنامۀ علمی هستی و شناخت2423-46649220220923A comparison of Mulla Sadra's and William Rowe's Perspectives on "God's freedom"مقایسۀ دیدگاه ملاصدرا و ویلیام رو در باب اختیار خداوند18920971591410.22096/ek.2024.2005514.1515FAرضانقویدانشآموخته دکتری فلسفه دین، دانشکده ادبیات فارسی و زبان‌های خارجی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران.0000-0002-1556-6950Journal Article20230624Mulla Sadra and William Rowe, representing divergent philosophical traditions, addressed the issue of "God's freedom" and arrived at disparate conclusions. Both philosophers concur that God's will for the creation of the world possesses an eternal necessity. However, their dissimilarity arises from Mulla Sadra's adherence to a compatibilist perspective on freedom. He believes that as in the case of man, where the necessity per aliud of the will does not conflict with the freedom, in the case of God, the eternal necessity of the will does not conflict with his freedom. Conversely, William Rowe, an advocate of the libertarian concept of freedom, posits that the eternal necessity of God's will leaves no room for His freedom. Drawing a parallel between the necessity per aliud in human beings and the eternal necessity in God, according to Rowe, is an erroneous analogy. In this article, through an examination of these philosophers' arguments, we arrive at the stance that William Rowe's position holds greater defensibility. Firstly, his viewpoint aligns more harmoniously with our linguistic and moral intuitions. Secondly, there are sound justifications for distinguishing between necessity per aliud and eternal necessiity, in terms of determinismملاصدرا و ویلیام رو، از دو سنت فلسفیِ مختلف به مسئلۀ «اختیار خداوند» پرداخته و به نتایج متفاوتی رسیده‌اند. هر دو فیلسوف توافق دارند که ارادۀ خداوند بر خلق عالم، واجدِ ضرروتِ ازلی است. تفاوت در این است که ملاصدرا با تمسک به رویکرد سازگارگرایانه در باب اختیار، معتقد است همچنانکه در خصوص آدمی، ضرورتِ بالغیر اراده منافاتی با اختیار ندارد؛ در خصوص خداوند نیز ضرورتِ ازلیِ اراده منافاتی با اختیار او ندارد. در مقابل ویلیام رو، با تمسک به تلقّی آزادی‌گرایانه از اختیار، معتقد است ضرورتِ ازلیِ اراده جایی برای اختیار خداوند باقی نمی‌گذارد و قیاس میان ضرورت بالغیر، در خصوص انسان، و ضرورت ازلی در خصوص خداوند، مع الفارق است. در این مقاله با تحلیل استدلال‌های دو فیلسوف بدین نتیجه رسیدیم که در مجموع موضع ویلیام رو قابل دفاع‌تر است؛ زیرا اولا دیدگاه رو با شهودات زبانی-اخلاقیِ ما سازگار‌تر است؛ ثانیا وجوه معقولی برای تفکیکِ حکم ضرورت بالغیر و ضرورت ازلی، از حیث لزوم/عدمِ لزومِ جبر، وجود دارد.https://philosophy.mofidu.ac.ir/article_715914_4fd0b762fadbc2e2134f682b97581fa7.pdfدانشگاه مفیددوفصلنامۀ علمی هستی و شناخت2423-46649220220923A new approach in the analysis of the truth of potentialرهیافتی نو در تحلیل حقیقت قوه21123171591510.22096/ek.2024.2007680.1521FAمحمد مهدیکمالیاستادیار، پژوهشکده علوم اسلامی رضوی، بنیاد پژوهش‌های اسلامی، مشهد، ایران.Journal Article20230723Aristotle uses the concept of potential and actuality in analyzing movement in the natural world. He considers matter as the origin of potential and form as the criterion of actuality. Aristotle's view has been accepted by most Islamic philosophers and they have tried to consolidate and consolidate this theory. There are five general views on the nature of potential. Some have considered potential to be non-existent, some to be creditable, and some have considered it to be part of second intelligibles. Some have also considered potential as one of the analytical consequences of the prime matter, but most of the philosophers have introduced potential as an external accident and placed it under the category of quality or relation. According to the author, all the mentioned views are incomplete and not compatible with the ontological features of the potential. In this article, by explaining and criticizing these views, and in the light of some foundations of transcendental wisdom, we have achieved a new explanation of the truth of potential and its origin. The, potential, like actuality, is an existential matter and one of the analytical consequences of fluid existence. The fluid existence has stages of intensity and weakness, and each stage is considered actuality compared to the next stage and potential compared to the previous stage.ارسطو در تحلیل چگونگی و چرایی حرکت در عالم طبیعت از مفهوم قوه و فعل استفاده کرده، ماده را خاستگاه قوه و صورت را ملاک فعلیت می‌داند. دیدگاه ارسطو در باب قوه و فعل و همینطور ماده و صورت از طرف بیشتر فیلسوفان اسلامی قبول شده و آنها در تحکیم و انسجام این نظریه کوشیده‌اند. البته در این میان کسانی نیز با ترکیب جسم از ماده و صورت موافق نبوده و راجع به ماهیت قوه و خاستگاه آن دیدگاهی دیگر ارائه نموده‌اند. مجموعا پنج دیدگاه کلی در باب ماهیت قوه وجود دارد. برخی قوه را عدمی، برخی اعتباری، عده‌ای معقول ثانی، بعضی عرضی تحلیلی ماده اولی و اکثریت عرضی خارجی تحت مقوله کیف یا اضافه دانسته‌اند. از نظر نگارنده تمامی دیدگاه‌های مذکور ناتمام بوده و با ویژگی‌های وجود شناسی قوه سازگار نیست. در این نوشتار با تبیین و نقد این دیدگاه‌ها، و در پرتو برخی از مبانی حکمت متعالیه، به تبیین جدیدی از حقیقت قوه و خاستگاه آن دست یافته‌ایم. مطابق دیدگاه مختار قوه همچون فعلیت امری وجودی و از عوارض تحلیلی وجود سیّال است. وجود سیال دارای مراحلی از شدت و ضعف است که هر مرتبه نسبت به مرتبه بعد قوه، و نسبت به مرتبه قبل، فعلیت شمرده می‌شود.https://philosophy.mofidu.ac.ir/article_715915_8f47e2c1a1b2927b1331982e5d8ed2f7.pdfدانشگاه مفیددوفصلنامۀ علمی هستی و شناخت2423-46649220220923Nietzsche's Challenge to Philosophy in the Thought of Leo Straussچالش نیچه برای فلسفه در اندیشه لئو اشتراوس23328271591810.22096/ek.2024.2023365.1541FAمهدیدلگیردانشآموخته دکتری حقوق بین‌الملل عمومی، دانشکده حقوق، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.Journal Article20240219Laurence Lampert (1941-2024) has been known as the greatest contemporary Nietzsche scholar in North America. The main theme of his works can be addressed as the explanation of the notion of a Nietzschean history of philosophy; a new history of philosophy in which the genuine philosopher commands and legislates. From this point of view, philosophy faces two important theoretical and practical challenges. The theoretical challenge in discovering the truth is to face the deadly truth, in which <em>to be</em> is <em>to be will to power</em>. The practical challenge of philosophy is to translate truth into a livable form; the challenge that Strauss recognized as the challenge for philosophy to rule religion. The article “Nietzsche’s Challenge to Philosophy in the Thought of Leo Strauss” was written in order to explain these challenges and Nietzsche’s solutions for them. In the explanatory introduction to this article, I have tried to briefly introduce Professor Lampert’s life and works, then show the basic points of Lampert's understanding of Nietzsche, and finally, provide the reader with an overview of the argumentative structure of the article.لورنس لمپرت (2024-1941 م) را بزرگ‌ترین نیچه‌شناس معاصر آمریکای شمالی دانسته اند. مضمون اصلی آثار او را می‌توان تبیین مفهوم تاریخ نیچه‌ای فلسفه خواند؛ تاریخ جدیدی از فلسفه که در آن فیلسوفان اصیل فیلسوفانی هستند که فرمان می‌دهند و قانون می‌گذارند. از این منظر، فلسفه با دو چالش مهم نظری و عملی مواجه است. چالش نظری در کشف حقیقت عبارت است از مواجهه با حقیقت مرگ‌بار، که در آن <em>بودن</em> به مثابه <em>خواست قدرت بودن</em> است. چالش عملی فلسفه این است که این حقیقت را به امری زیستنی بدل کند؛ چالشی که اشتراوس آن را چالش فلسفه برای فرمان‌روایی بر دین می‌داند. مقاله «چالش نیچه برای فلسفه در اندیشه لئو اشتراوس» به منظور تبیین این چالش‌ها و چاره‌ای که نیچه برای آنها اندیشیده است، به نگارش درآمده است. در مقدمه توضیحی بر این مقاله کوشیده ام تا ابتدا زندگانی و آثار پروفسور لمپرت را مختصراً معرفی نمایم، سپس نکات اساسی فهم لمپرت از نیچه را بیان کنم، و در نهایت، دورنمایی از ساختار استدلالی مقاله را در برابر خواننده قرار دهم.https://philosophy.mofidu.ac.ir/article_715918_753adf5b806a551255f1e70f4abac7fb.pdfدانشگاه مفیددوفصلنامۀ علمی هستی و شناخت2423-46649220220923The non-existence of God and its epistemological results from the point of view of Plantinga and Mulla Sadraماهیت نداشتن خداوند و نتایج معرفتی آن از دیدگاه پلانتینگا و ملاصدرا28330271445710.22096/ek.2024.2023617.1543FAفهیمهخوشنویساندکتری تخصصی فلسفه دین، دانشکده الهیات، دانشگاه پیام نور تهران، تهران، ایران.Journal Article20240223Plantinga examines the nature of God's existence around the issues related to the necessity of existence and the sovereignty of God. In the ontological discussions, he follows four methods, which are: the untruth of our ideas about God, through the teaching of Thomas Aquinas about the absolute simplicity of God. Through nominalism and Descartes possibilities, he tries to prove the non-existence of God. Plantinga faces problems by stating each stage and then goes to the next stage, but he cannot solve the problems except confusion. Mulla Sadra bases his ontology on the basis of the originality of existence and improvisation of existence, because unless we believe in the originality of existence, we cannot deny the existence of obligatory nature. Plantinga's reasons for proving the non-existence of God's nature are not complete and complete, Plantinga's lack of attention to the originality of existence and the lack of criteria for improvisation are among his weak points, but Mulla Sadra, through the proofs of the originality of existence, reasoning through the objectivity of divine attributes and nature, The simplicity of existence, the multiplicity of existence over essence, and the fact that he considered existence to be the first over essence, he argued for the non-existence of the Supreme Being, with these reasons, he acted more successfully than Plantinga.پلانتینگا ماهیت داشتن خداوند را پیرامون مسایل مربوط به واجب الوجود بودن و حاکمیت خداوند موردبررسی قرار می دهد، او در مباحث هستی شناسی طبق چهار روش که عبارتند از: عدم صدق تصورات ما در مورد خداوند،از طریق آموزه توماس اکوئناس در مورد بساطت مطلق الهی، ازطریق نومینالیسم و از طریق احتمالات دکارت سعی می‌کند ماهیت نداشتن خداوند را اثبات کند. ملاصدرا مبتنی بر اصالت وجود و بداهت وجود مبانی هستی شناسی خود را پی‌ریزی می‌کند، زیرا تا به اصالت وجود قائل نباشیم، نمی‌توانیم ماهیت دار بودن واجب را انکارکنیم، هردو فیلسوف بر نفی ماهیت داشتن خداوند به دلایلی تمسک جسته‌اند، با این حال دلایل پلانتینگا برای اثبات عدم ماهیت داشتن خداوند کامل و تمام نیست،عدم توجه پلاتینگا به اصالت وجود و عدم ملاکی برای بداهت از نقاط ضعف او به حساب می‌آید، اما ملاصدرا از طریق ادله اصالت وجود، استدلال از طریق عینیت صفات و ذات الهی، بساطت وجود، زیادت وجود برماهیت و اینکه« انیت را بر ماهیت » مقدم دانسته است به ماهیت نداشتن حق تعالی استدلال کرده است،می توان گفت ملاصدرا با این دلایل موفق تر از پلانتینگا عمل کرده است.https://philosophy.mofidu.ac.ir/article_714457_b72aee1027e5d6332447e302ba366757.pdf