ارایۀ تصویری جامع و نظام‌مند ناظر به ابعاد انسان و مستند به درون‌مایه‌های منابع غنی اسلام، جز با نگرش میان رشته‌ای در علوم اسلامی به پهنه‌ مراتب وجودی انسان، ممکن نمی‌باشد. این نگرش شایان و منحصر به‌فرد نمایان می‌سازد که در مسیر نظریه‌پردازی و جهان‌بینی متعالی، چگونه عارفان محقق و حکیمان مدقق، به بینش یکتاگرایانه به هستی و انسان نایل می‌گردند. در این بینش تمام هستی یک‌پارچه است، و هر رتبۀ عالی نسبت به رتبۀ سافل «حقیقت»، و بر عکس رتیۀ سافل نسبت به رتبۀ عالی «رقیقت» به‌شمار می‌آید. به این ترتیب نگاه توحیدی نسبت‌ به مبدأ و معاد بر انسان حاکم می‌گردد، و مبادی وجود و غایات آن، از چند قطبی و بیگانگی با هم، دور گشته و رخنه در هستی از نگرش موحدانه رخت بر می‌بندد. انسان در این پیکره‌، در ابتدا به عنوان «حقیقت محمدیه» جامع کل هستی، و واسطه صدور کثرت از واحد می‌باشد، در نهایت نیز در وصول به غایت، به عنوان انسان کامل جامع تمام هستی می‌گردد. با این نگرش کرامت انسان تصویر وجایگاه ویژه خود را می‌یابد.